๕. ขุรัปปชาดก
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๓–๔๕ลำดับ 265 จาก 525 ในชาดกพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ 3 ข้อ3 ฉบับเทียบฉบับได้ข้อต่อข้อพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ · อ้างว่าได้รับอนุญาต แต่ยังไม่มีเอกสาร
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
๕. ขุรัปปชาดก (๒๖๕) ว่าด้วยคนกล้าไม่กลัวลูกศรที่คม (บุตรพ่อค้าถามพระโพธิสัตว์ผู้เป็นหัวหน้าทำหน้าที่อารักขาว่า)
เมื่อมรณภัยนั้นปรากฏเฉพาะหน้า เพราะเห็นพวกโจรยิงลูกธนูอันแหลมคมด้วยความว่องไว และถือดาบที่ทาน้ำมันอันคมกริบ เพราะเหตุไรหนอ ท่านจึงไม่สะดุ้งกลัว
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๗ หน้า : ๑๒๙}
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก [๓. ติกนิบาต] ๒. ปทุมวรรค ๖. วาตัคคสินธวชาดก (๒๖๖) (พระโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าว ๒ คาถาว่า)
เมื่อมรณภัยนั้นปรากฏเฉพาะหน้า เพราะเห็นพวกโจรยิงลูกธนูแหลมคมด้วยความว่องไว และถือดาบที่ทาน้ำมันอันคมกริบ ข้าพเจ้ากลับยินดีและพอใจมากที่สุด
ข้าพเจ้านั้นมีความยินดีจึงย่ำยีศัตรูได้ ข้าพเจ้าได้สละชีวิตไว้ก่อนแล้ว เพราะเมื่อยังอาลัยในชีวิต บุคคลกล้าหาญจะกระทำกิจของผู้กล้าหาญในกาลใดๆ ไม่ได้เลยขุรัปปชาดกที่ ๕ จบ
ฉบับหลวง
ชั้นตัวบทพุทธพจน์หน่วยที่ตำแหน่งเดียวกันของเล่มนี้ · เลขข้อเป็นของฉบับนี้เอง · ชื่อเรื่องตรงกันทั้งสองฉบับ
เปิดหน้าของฉบับนี้ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
๕ ขุรปฺปชาตกํ
พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๗ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑๙ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑ ๕. ขุรัปปชาดก ถึงคราวกล้าควรกล้า
ทิสฺวา ขุรปฺเป ธนุเวคนุนฺเน ขคฺเค คหิเต ติขิเณ เตลโธเต ตสฺมึ ภยสฺมึ มรเณ วิรูเฬฺห กสฺมา นุ เต นาหุ ฉมฺภิตตฺตํ ฯ
เมื่อท่านเห็นพวกโจรยิงลูกธนูอันแหลม ถือดาบอันคมกล้า ซึ่งขัดแล้ว ด้วยน้ำมัน เมื่อมรณภัยปรากฏเฉพาะหน้าแล้ว เหตุไฉนหนอ ท่านจึง ไม่มีความครั่นคร้าม.
ทิสฺวา ขุรปฺเป ธนุเวคนุนฺเน ขคฺเค คหิเต ติขิเณ เตลโธเต ตสฺมึ ภยสฺมึ มรเณ วิรูเฬฺห เวทํ อลตฺถํ วิปุลํ อุฬารํ ฯ
เมื่อเราเห็นพวกโจรยิงลูกธนูอันแหลม ถือดาบอันคมกล้า ซึ่งขัดแล้ว ด้วยน้ำมัน เมื่อมรณภัยปรากฏเฉพาะหน้าแล้ว เรากลับได้ความยินดี และโสมนัสมากยิ่ง.
โส เวทชาโต อชฺฌภวึ อมิตฺเต ปุพฺเพว เม ชีวิตมาสิ จตฺตํ น หิ ชีวิเต อาลยํ กุพฺพมาโน สูโร กยิรา สูรกิจฺจํ กทาจีติ ฯ ขุรปฺปชาตกํ ปญฺจมํ ฯ ---------
เรานั้นเกิดความยินดีและโสมนัสแล้ว ก็ครอบงำศัตรูทั้งหลายเสียได้ เพราะว่า ชีวิตของเราๆ ได้สละมาแต่ก่อนแล้ว เราไม่ได้ทำความอาลัย ในชีวิต บุคคลผู้กล้าหาญพึงกระทำกิจของคนกล้า ในกาลบางคราว. จบ ขุรัปปชาดกที่ ๕.