๑๑. โสณกุฏิกัณณเถรคาถา
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๖๕–๓๖๙ลำดับ 209 จาก 265 ในเถรคาถาพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ 5 ข้อ3 ฉบับเทียบฉบับได้ข้อต่อข้อพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ · อ้างว่าได้รับอนุญาต แต่ยังไม่มีเอกสาร
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา [๕. ปัญจกนิบาต] ๑๒. โกสิยเถรคาถา ๑๑. โสณกุฏิกัณณเถรคาถา ภาษิตของพระโสณกุฏิกัณณเถระ (พระโสณกุฏิกัณณเถระได้กล่าว ๕ คาถาไว้ดังนี้ว่า)
เราได้อุปสมบทแล้ว เป็นผู้หลุดพ้น ไม่มีอาสวะ ได้เฝ้าพระผู้มีพระภาคพระองค์นั้น และได้อยู่ร่วมกับพระองค์ในพระวิหาร
พระผู้มีพระภาคประทับอยู่กลางแจ้งหลายราตรีนั่นเทียว คราวนั้นพระศาสดา ผู้ทรงฉลาดในธรรมเป็นเครื่องอยู่ ได้เสด็จเข้าไปสู่พระวิหาร
พระโคดมได้ทรงลาดผ้าสังฆาฏิ สำเร็จสีหไสยาสน์ ละความขลาดกลัวได้แล้ว เหมือนราชสีห์นอนอยู่ในถ้ำภูเขา
จากนั้น โสณสาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้กล่าววาจาไพเราะ ได้กล่าวพระสัทธรรมถวาย เบื้องพระพักตร์พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ
กำหนดรู้เบญจขันธ์ ทำอริยมรรคมีองค์ ๘ อันเป็นทางตรงให้เจริญ บรรลุนิพพานอันสงบอย่างยิ่ง จักเป็นผู้ไม่มีอาสวะ ปรินิพพาน
ฉบับหลวง
ชั้นตัวบทพุทธพจน์หน่วยที่ตำแหน่งเดียวกันของเล่มนี้ · เลขข้อเป็นของฉบับนี้เอง · ชื่อเรื่องตรงกันทั้งสองฉบับ
เปิดหน้าของฉบับนี้ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๖ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑๘ ขุททกนิกาย วิมาน-เปตวัตถุ เถร-เถรีคาถา ๑๑. โสณกุฏิกัณณเถรคาถา สุภาษิตแสดงความภูมิใจในการเป็นพุทธสาวก
|๓๔๕.๓๖๕| ๑๑ อุปสมฺปทา จ เม ลทฺธา วิมุตฺโต จมฺหิ อนาสโว โส จ เม ภควา ทิฏฺโฐ วิหาเร จ สหาวสึ ฯ |๓๔๕.๓๖๖| พหุเทว รตฺตึ ภควา อพฺโภกาเสตินามยิ วิหารกุสโล สตฺถา วิหารํ ปาวิสี ตทา ฯ |๓๔๕.๓๖๗| สนฺถริตฺวาน สงฺฆาฏึ เสยฺยํ กปฺเปสิ โคตโม สีโห เสลคุหายํว ปหีนภยเภรโว ฯ |๓๔๕.๓๖๘| ตโต กลฺยาณวากฺกรโณ สมฺมาสมฺพุทฺธสาวโก โสโณ อภาสิ สทฺธมฺมํ พุทฺธเสฏฺฐสฺส สมฺมุขา ฯ |๓๔๕.๓๖๙| ปญฺจกฺขนฺเธ ปริญฺญาย ภาสยิตฺวาน อญฺชสํ ปปฺปุยฺย ปรมํ สนฺตึ ปรินิพฺพายิสฺสตฺยนาสโวติ ฯ โส โณ กุฏิกณฺโณ เถโร ฯ
เราได้อุปสมบทแล้ว เป็นผู้หลุดพ้นจากกิเลส ไม่มีอาสวะ ได้เห็น พระผู้มีพระภาค และได้อยู่ร่วมกับพระองค์ในวิหารเดียวกัน พระผู้มี- พระภาคประทับอยู่ในที่แจ้งตลอดราตรีเป็นอันมากทีเดียว พระศาสดา ผู้ฉลาดในธรรมเป็นเครื่องอยู่ ได้เสด็จเข้าไปสู่พระวิหาร เมื่อนั้น พระโคดมทรงลาดผ้าสังฆาฏิแล้ว สำเร็จสีหไสยา ทรงละความขลาด กลัวเสียแล้ว เหมือนราชสีห์อยู่ในถ้ำภูเขา ลำดับนั้น ท่านโสณะผู้เป็น สาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้กล่าววาจาไพเราะ ได้ภาษิตสัทธรรม ในที่เฉพาะพระพักตร์ของพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ ท่านโสณะกำหนดรู้ เบญจขันธ์แล้ว อบรมอัฏฐังคิกมรรคอันประเสริฐ พึงได้บรรลุความสงบ อย่างยิ่ง จักเป็นผู้ไม่มีอาสวะ ปรินิพพาน.