๗. สัมภูตเถรคาถา

ผู้ใดรีบในเวลาที่ควรช้า และช้าในเวลาที่ควรรีบ ผู้นั้นเป็นคนเขลา ย่อมประสบทุกข์ เพราะไม่จัดแจงโดยแยบคาย

ประโยชน์ของเขาย่อมเสื่อมไป เหมือนดวงจันทร์ข้างแรม เขาย่อมได้รับความตำหนิจากวิญญูชน และพลาดจากมิตรทั้งหลาย

ผู้ใดช้าในเวลาที่ควรช้า และรีบในเวลาที่ควรรีบ ผู้นั้นเป็นบัณฑิตย่อมประสบสุข เพราะจัดแจงโดยอุบายที่แยบคาย

ประโยชน์ของเขา ย่อมบริบูรณ์ เหมือนดวงจันทร์ข้างขึ้น เขาย่อมได้รับการยกย่องสรรเสริญ และไม่พลาดจากมิตรทั้งหลาย

|๓๒๙.๒๙๑| ๗ โย ทนฺธกาเล ตรติ ตรณีเย จ ทนฺธเย อโยนิโสสํวิธาเนน พาโล ทุกฺขํ นิคจฺฉติ ฯ |๓๒๙.๒๙๒| ตสฺสตฺถา ปริหายนฺติ กาฬปกฺเขว จนฺทิมา อายสกฺยญฺจ ปปฺโปติ มิตฺเตหิ จ วิรุชฺฌติ ฯ |๓๒๙.๒๙๓| โย ทนฺธกาเล ทนฺเธติ ตรณีเย จ ตารเย โยนิโสสํวิธาเนน สุขํ ปปฺโปติ ปณฺฑิโต ฯ |๓๒๙.๒๙๔| ตสฺสตฺถา ปริปูเรนฺติ สุกฺกปกฺเขว จนฺทิมา ยโส กิตฺติญฺจ ปปฺโปติ มิตฺเตหิ น วิรุชฺฌตีติ ฯ สมฺภูโต เถโร ฯ

ผู้ใดรีบด่วนในเวลาที่ควรช้า และช้าในเวลาที่ควรรีบด่วน ผู้นั้นเป็น พาล ย่อมประสบทุกข์ เพราะไม่จัดแจงโดยอุบายอันชอบ ประโยชน์ ของผู้นั้นย่อมเสื่อมไป เหมือนพระจันทร์ข้างแรม เขาย่อมถึงความ เสื่อมยศ และแตกจากมิตรทั้งหลาย ผู้ใดช้าในเวลาที่ควรช้า รีบด่วน ในเวลาที่ควรรีบด่วน ผู้นั้นเป็นบัณฑิตถึงความสุข เพราะได้จัดแจง โดยอุบายอันชอบ ประโยชน์ของผู้นั้นย่อมบริบูรณ์ เหมือนพระจันทร์ ข้างขึ้น เขาย่อมได้ยศได้เกียรติคุณ และไม่แตกจากมิตรทั้งหลาย.