๑. อัฏฐารสสหัสสขัตติยกัญญาเถรีนมปทาน

ข้าแต่พระมหามุนี หม่อมฉันทั้งหลายมีภพทั้งปวงสิ้นแล้ว ปลดเปลื้องที่ต่อแห่งภพแล้ว ไม่มีอาสวะทั้งปวงเลยขอกราบทูลว่า

‘ข้าแต่พระมหามุนี บริกรรมที่เป็นกุศล ความดีอย่างใดอย่างหนึ่งที่ตนปรารถนาไว้ และวัตถุที่เป็นเครื่องบริโภคหม่อมฉันทั้งหลายถวายแล้ว เพื่อประโยชน์แก่พระองค์

ข้าแต่พระมหามุนี ความดีที่ปรารถนาแล้ว และวัตถุที่เป็นเครื่องบริโภคหม่อมฉันทั้งหลายถวายแล้วแด่พระพุทธเจ้า พระปัจเจกพุทธเจ้าและพระสาวกทั้งหลาย ก็เพื่อประโยชน์แก่พระองค์

ข้าแต่พระมหามุนี กรรมที่สูงและต่ำหม่อมฉันทั้งหลายก็กระทำแล้ว ความดีหม่อมฉันทั้งหลายก็ปรารถนาแล้ว การบริกรรมในตระกูลสูงหม่อมฉันทั้งหลาย ทำไว้แล้วเพื่อภิกษุทั้งหลาย’

เมื่อกรรมที่หม่อมฉันทั้งหลายได้ร่วมกันสั่งสมสร้างไว้ในชาติเดียวกัน ในภพสุดท้าย หม่อมฉันทั้งหลายสมภพในตระกูลกษัตริย์เกิดร่วมกัน

ข้าแต่พระมหาวีระ หม่อมฉันทั้งหลายเป็นผู้มีรูปสมบัติ มีโภคสมบัติ มีลาภสักการะ อันมหาชนในภายในบุรีบูชาแล้ว เหมือนนันทนวันอุทยานแห่งหมู่เทพอันมหาชนบูชาแล้ว

หม่อมฉันทั้งหลายพากันเบื่อหน่ายออกจากเรือน บวชเป็นบรรพชิตสิ้นไป ๒-๓ วัน ก็บรรลุถึงความดับทุกข์ทั้งหมดด้วยกัน

คนเป็นอันมากนำจีวร บิณฑบาต เสนาสนะ และคิลานปัจจัยเภสัชบริขารมากมาย มาสักการบูชาหม่อมฉันทั้งหลายตลอดเวลา

กิเลสทั้งหลายหม่อมฉันทั้งหลายก็เผาได้แล้ว ภพทั้งปวงหม่อมฉันทั้งหลายก็ถอนได้แล้ว หม่อมฉันทั้งหลายตัดกิเลสเครื่องผูกพันได้แล้วอยู่อย่างผู้ไม่มีอาสวะ ดุจพญาช้างตัดเครื่องพันธนาการได้แล้วอยู่อย่างอิสระ

การที่หม่อมฉันทั้งหลายมาในสำนัก ของพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด เป็นการมาดีแล้วโดยแท้ วิชชา ๓ หม่อมฉันทั้งหลายได้บรรลุแล้วโดยลำดับ คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า หม่อมฉันทั้งหลายก็ได้ทำสำเร็จแล้ว