๑. อากาสุกขิปิยเถราปทาน

ข้าพเจ้าถือดอกบัว ๒ ดอก เข้าไปเฝ้าพระพุทธเจ้า พระนามว่าสิทธัตถะ ผู้มีพระฉวีวรรณดังทองคำ ผู้องอาจกว่านรชน กำลังเสด็จไประหว่างร้านตลาด

ข้าพเจ้าวางดอกบัวดอกหนึ่งไว้ แทบพระบาทของพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด อีกดอกหนึ่งข้าพเจ้าหยิบโยนขึ้นไปในอากาศ

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายดอกไม้

ในกัปที่ ๓๒ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิองค์หนึ่งพระนามว่าอันตลิกขกร เป็นใหญ่ในแผ่นดิน มีพลานุภาพมาก

|๒๖๓.๑| สุวณฺณวณฺณํ สิทฺธตฺถํ คจฺฉนฺตํ อนฺตราปเณ ชลชคฺเค ทุเว คยฺห อุปคญฺฉึ นราสภํ ฯ |๒๖๓.๒| เอกญฺจ ปุปฺผํ ปาเทสุ พุทฺธเสฏฺฐสฺส นิกฺขิปึ เอกญฺจ ปุปฺผํ ปคฺคยฺห อากาเส อุกฺขิปึ อหํ ฯ |๒๖๓.๓| จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิปูชยึ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุปฺผทานสฺสิทํ ผลํ ฯ |๒๖๓.๔| อิโต พตฺตึสกปฺปมฺหิ เอโก อาสึ มหิปฺปติ อนฺตลิกฺขกโร นาม จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ |๒๖๓.๕| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อากาสุกฺขิปิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ อากาสุกฺขิปิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

เราได้เห็นพระพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ มีพระฉวีวรรณดังทองคำ เสด็จดำเนินอยู่ในระหว่างตลาด จึงถือเอาดอกบัวงาม ๒ ดอกเข้าไปเฝ้า พระองค์ผู้ประเสริฐกว่านระ เราวางดอกบัวดอกหนึ่งไว้แทบพระบาทของ พระพุทธเจ้า ผู้ประเสริฐสุด อีกดอกหนึ่งเราหยิบโยนขึ้นไปในอากาศ ในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการ บูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายดอกไม้ ในกัลปที่ ๓๒ แต่กัลปนี้ เราได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิองค์หนึ่ง เป็นใหญ่ในแผ่น ดิน พระนามว่าอันตลิกขกร มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนา เราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้ ทราบว่า ท่านพระอากาสุกขิปิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ อากาสุกขิปิยเถราปทาน.