๕. อิสิมุคคทายกเถราปทาน

พระผู้มีพระภาคพระนามว่าปทุมุตตระ ผู้ทรงเป็นผู้นำ มีพระรัศมีรุ่งเรืองดุจดวงอาทิตย์อุทัย ดุจดวงจันทร์ ดุจต้นรกฟ้าที่งดงาม

ข้าพเจ้าแม้ยืนอยู่ในปราสาท ก็นิมนต์พระฤๅษีผู้ยิ่งใหญ่ แล้วได้ถวายรวงผึ้งเล็กที่ไม่มีตัวอ่อนแด่พระองค์ ผู้เป็นเผ่าพันธุ์ของโลก

ข้าพเจ้าได้ถวายน้ำผึ้งจนเต็มบาตรสาวกของพระพุทธเจ้า ประมาณ ๘๐๐,๐๐๐ รูป หรือมากกว่านั้น

ด้วยจิตที่เลื่อมใสนั้น ข้าพเจ้าถูกกุศลมูลตักเตือนแล้ว จึงไม่ไปเกิดในทุคติเลยตลอด ๑๐๐,๐๐๐ กัป

ในกัปที่ ๔๐,๐๐๐ (นับจากกัปนี้ไป) ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๓๘ ชาติ มีพระนามว่ามหิสมันตะ มีพลานุภาพมาก

|๑๘๗.๒๔| อุเทนฺตํ สตรํสีว ปีตรํสีว ภาณุมํ กกุธํ วิลสนฺตํว ปทุมุตฺตรนายกํ ฯ |๑๘๗.๒๕| อิสิมุคฺคํ นิมนฺเตตฺวา มธุขุทฺเท อนีลเก ปาสาเทปิ ฐิโต สนฺโต อทาสึ โลกพนฺธุโน ฯ |๑๘๗.๒๖| อฏฺฐสตสหสฺสานิ อเหสุํ พุทฺธสาวกา สพฺเพสํ ปตฺต ปูเรนฺตํ ตโต วาปิ พหูตรํ ฯ |๑๘๗.๒๗| เตน จิตฺตปฺปสาเทน สุกฺกมูเลน โจทิโต กปฺปานํ สตสหสฺสํ ทุคฺคตึ นูปปชฺชหํ ฯ |๑๘๗.๒๘| จตฺตาฬีสมฺหิ สหสฺเส กปฺปานํ อฏฺฐตึสเต มหิสมนฺตนามา เต จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ |๑๘๗.๒๙| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อิสิมุคฺคทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ อิสิมุคฺคทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

เราแม้จะอยู่ในปราสาท ก็นิมนต์พระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตระ ผู้มีพระ รัศมีเปล่งปลั่งดังพระอาทิตย์อุทัย มีพระรัศมีเหลืองอร่ามเหมือนพระจันทร์ สุกสะกาวราวกับดอกกุ่ม ให้เสวยถั่วฤาษี แล้วได้ถวายน้ำผึ้งอันไม่มีตัว แด่พระองค์ผู้เป็นเผ่าพันธุ์ของโลก เอาน้ำผึ้งใส่บาตรของพระสาวก แห่ง พระพุทธเจ้าซึ่งมีประมาณแสนแปดหมื่น จนเต็มทุกๆ รูป ได้ถวายแด่ พระพุทธเจ้ามากกว่านั้น เราอันความเลื่อมใสแห่งจิตนั้นซึ่งเป็นกุศลมูล ตักเตือนแล้ว ไม่เข้าถึงทุคติเลยตลอดแสนกัลป ในกัลปที่ ๘๓๘๐๐ ได้มี พระเจ้าจักรพรรดิผู้มีพลมาก พระนามว่ามหิสมันตะ คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราได้ทำให้แจ้งชัดแล้ว พระ พุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระอิสิมุคคทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ อิสิมุคคทายกเถราปทาน.