๘. อามกธัญญเปยยาล ทุติยวรรค เล่ม ๑๙
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · ผู้ดำเนินการอ่านข้อเท็จจริงสาธารณะแล้วสรุปเอง
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
อามกธญฺญเปยฺยาเล ทุติยวคฺโค อฏฺฐโม
๑๗๖๖เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย ปาณาติปาตา ปฏิวิรตา อถ โข เอเตว พหุตรา สตฺตา เย ปาณาติปาตา อปฺปฏิวิรตา ฯ ตํ กิสฺส เหตุ ฯเปฯ
๑๗๖๗เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย อทินฺนาทานา ปฏิวิรตา อถ โข เอเตว พหุตรา สตฺตา เย อทินฺนาทานา อปฺปฏิวิรตา ฯเปฯ
๑๗๖๘เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย กาเมสุ มิจฺฉาจารา ปฏิวิรตา อถ โข เอเตว พหุตรา สตฺตา เย กาเมสุ มิจฺฉาจารา อปฺปฏิวิรตา ฯเปฯ
๑๗๖๙เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย มุสาวาทา ปฏิวิรตา อถ โข เอเตว พหุตรา สตฺตา เย มุสาวาทา อปฺปฏิวิรตา ฯเปฯ
๑๗๗๐เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรตา อถ โข เอเตว พหุตรา สตฺตา เย ปิสุณาย วาจาย อปฺปฏิวิรตา ฯเปฯ
๑๗๗๑เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรตา อถ โข เอเตว พหุตรา สตฺตา เย ผรุสาย วาจาย อปฺปฏิวิรตา ฯเปฯ
๑๗๗๒เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรตา อถ โข เอเตว พหุตรา สตฺตา เย สมฺผปฺปลาปา อปฺปฏิวิรตา ฯเปฯ
๑๗๗๓เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย พีชคามภูตคามสมารมฺภา ปฏิวิรตา อถ โข เอเตว พหุตรา สตฺตา เย พีชคามภูตคามสมารมฺภา อปฺปฏิวิรตา ฯเปฯ
๑๗๗๔เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย วิกาลโภชนา ปฏิวิรตา อถ โข เอเตว พหุตรา สตฺตา เย วิกาลโภชนา อปฺปฏิวิรตา ฯเปฯ
๑๗๗๕เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย มาลาคนฺธ- วิเลปนธารณมณฺฑนวิภูสนฏฺฐานา ปฏิวิรตา อถ โข เอเตว พหุตรา สตฺตา เย มาลาคนฺธวิเลปนธารณมณฺฑนวิภูสนฏฺฐานา อปฺปฏิวิรตา ฯ วคฺโค ฯ อุทฺทานํ ปาณํ อทินฺนํ กาเมสุ มุสาวาทญฺจ เปสุญฺญํ ผรุสํ สมฺผปฺปลาปํ พีชํ วิกาเล คนฺธวิเลปนนฺติ ฯ ------------------
ฉบับมหาจุฬาฯ
ชั้นตัวบทพุทธพจน์หน่วยที่ตำแหน่งเดียวกันของเล่มนี้ · เลขข้อเป็นของฉบับนี้เอง · จับคู่ตามตำแหน่ง · เล่มนี้ทั้งสองฉบับแบ่งเรื่องเท่ากัน จึงเทียบตามลำดับได้ · ชื่อเรื่องไม่ตรงกัน จึงยังไม่ได้ยืนยันว่าเป็นเรื่องเดียวกัน
เปิดหน้าของฉบับนี้ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค [๑๒. สัจจสังยุต] ๘. ทุติยอามกธัญญเปยยาลวรรค ๔. มุสาวาทสูตร ๘. ทุติยอามกธัญญเปยยาลวรรค หมวดว่าด้วยอามกธัญญเปยยาลที่ ๒ ๑. ปาณาติปาตสูตร ว่าด้วยสัตว์ที่เว้นขาดจากการฆ่าสัตว์
“ภิกษุทั้งหลาย ข้อนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ที่เว้นขาดจากการฆ่าสัตว์มีจำนวนน้อย ส่วนสัตว์ที่ไม่เว้นขาดจากการฆ่าสัตว์มีจำนวนมากกว่าข้อนั้นเพราะเหตุไร ฯลฯ ปาณาติปาตสูตรที่ ๑ จบ ๒. อทินนาทานสูตร ว่าด้วยสัตว์ที่เว้นขาดจากการลักทรัพย์
“ภิกษุทั้งหลาย ข้อนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ที่เว้นขาดจากการลักทรัพย์มีจำนวนน้อย ส่วนสัตว์ที่ไม่เว้นขาดจากการลักทรัพย์มีจำนวนมากกว่า ฯลฯ อทินนาทานสูตรที่ ๒ จบ ๓. กาเมสุมิจฉาจารสูตร ว่าด้วยสัตว์ที่เว้นขาดจากการประพฤติผิดในกาม
“ภิกษุทั้งหลาย ข้อนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ที่เว้นขาดจากการประพฤติผิดในกามมีจำนวนน้อย ส่วนสัตว์ที่ไม่เว้นขาดจากการประพฤติผิดในกามมีจำนวนมากกว่า ฯลฯ กาเมสุมิจฉาจารสูตรที่ ๓ จบ ๔. มุสาวาทสูตร ว่าด้วยสัตว์ที่เว้นขาดจากการพูดเท็จ
“ภิกษุทั้งหลาย ข้อนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ที่เว้นขาดจากการ พูดเท็จมีจำนวนน้อย ส่วนสัตว์ที่ไม่เว้นขาดจากการพูดเท็จมีจำนวนมากกว่า ฯลฯ มุสาวาทสูตรที่ ๔ จบ
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๑๙ หน้า : ๖๔๔}
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค [๑๒. สัจจสังยุต] ๘. ทุติยอามกธัญญเปยยาลวรรค ๘. พีชคามสูตร ๕. เปสุญญสูตร ว่าด้วยสัตว์ที่เว้นขาดจากคำส่อเสียด
“ภิกษุทั้งหลาย ข้อนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ที่เว้นขาดจากคำส่อเสียดมีจำนวนน้อย ส่วนสัตว์ที่ไม่เว้นขาดจากคำส่อเสียดมีจำนวนมากกว่า ฯลฯ เปสุญญสูตรที่ ๕ จบ ๖. ผรุสวาจาสูตร ว่าด้วยสัตว์ที่เว้นขาดจากคำหยาบ
“ภิกษุทั้งหลาย ข้อนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ที่เว้นขาดจากคำหยาบมีจำนวนน้อย ส่วนสัตว์ที่ไม่เว้นขาดจากคำหยาบมีจำนวนมากกว่า ฯลฯ ผรุสวาจาสูตรที่ ๖ จบ ๗. สัมผัปปลาปสูตร ว่าด้วยสัตว์ที่เว้นขาดจากคำเพ้อเจ้อ
“ภิกษุทั้งหลาย ข้อนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ที่เว้นขาดจากคำเพ้อเจ้อมีจำนวนน้อย ส่วนสัตว์ที่ไม่เว้นขาดจากคำเพ้อเจ้อมีจำนวนมากกว่า ฯลฯ สัมผัปปลาปสูตรที่ ๗ จบ ๘. พีชคามสูตร ว่าด้วยสัตว์ที่เว้นขาดจากการพรากพืชคามและภูตคาม
“ภิกษุทั้งหลาย ข้อนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ที่เว้นขาดจากการ พรากพืชคามและภูตคามมีจำนวนน้อย ส่วนสัตว์ที่ไม่เว้นขาดจากการพรากพืชคามและภูตคามมีจำนวนมากกว่า ฯลฯ พีชคามสูตรที่ ๘ จบ
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๑๙ หน้า : ๖๔๕}
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค [๑๒. สัจจสังยุต] ๘. ทุติยอามกธัญญเปยยาลวรรค รวมพระสูตรที่มีในวรรค ๙. วิกาลโภชนสูตร ว่าด้วยสัตว์ที่เว้นขาดจากการบริโภคอาหารในเวลาวิกาล
“ภิกษุทั้งหลาย ข้อนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ที่เว้นขาดจากการบริโภคอาหารในเวลาวิกาลมีจำนวนน้อย ส่วนสัตว์ที่ไม่เว้นขาดจากการบริโภคอาหารในเวลาวิกาลมีจำนวนมากกว่า ฯลฯ วิกาลโภชนสูตรที่ ๙ จบ ๑๐. คันธวิเลปนสูตร ว่าด้วยสัตว์ที่เว้นขาดจากของหอมและเครื่องลูบไล้
“ภิกษุทั้งหลาย ข้อนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ที่เว้นขาดจากการ ทัดทรง ประดับ ตกแต่งร่างกายด้วยพวงดอกไม้ของหอมและเครื่องประทินผิวอันเป็นลักษณะแห่งการแต่งตัวมีจำนวนน้อย ส่วนสัตว์ผู้ไม่งดเว้นจากการทัดทรง ประดับตกแต่งร่างกายด้วยดอกไม้ ของหอม และเครื่องประทินผิว อันเป็นลักษณะแห่งการแต่งตัว มีจำนวนมากกว่า” คันธวิเลปนสูตรที่ ๑๐ จบ ทุติยอามกธัญญเปยยาลวรรคที่ ๘ จบ รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ ๑. ปาณาติปาตสูตร ๒. อทินนาทานสูตร ๓. กาเมสุมิจฉาจารสูตร ๔. มุสาวาทสูตร ๕. เปสุญญสูตร ๖. ผรุสวาจาสูตร ๗. สัมผัปปลาปสูตร ๘. พีชคามสูตร ๙. วิกาลโภชนสูตร ๑๐. คันธวิเลปนสูตร
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๑๙ หน้า : ๖๔๖}
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
อามกธัญญเปยยาลวรรควรรณนา
พึงทราบอธิบายในอามกธัญญเปยยาล ทุติยวรรคที่ ๘.
คำว่า จากการพรากพืชคามและภูตคาม ความว่า เป็นผู้เว้นแล้วจากการพืชคาม ๕ อย่าง คือ พืชเกิดจากราก พืชเกิดจากลำต้น พืชเกิดจากข้อ พืชเกิดจากยอด พืชเกิดจากเมล็ดและภูตคามอย่างใดอย่างหนึ่งมีหญ้าสีเขียวและต้นไม้เป็นต้น จากการวิกัปโดยภาวะมีการตัดและต้มเป็นต้น.
คำว่า ผู้งดเว้นจากการบริโภคอาหารในเวลาวิกาล คือ จากการบริโภคเกินเวลา. อธิบายว่า จากการบริโภคได้ชั่วคราว ตั้งแต่เลยเวลาเที่ยงไป.
พึงทราบอธิบายในดอกไม้เป็นต้น.
คำว่า ดอกไม้ ได้แก่ ดอกไม้อย่างใดอย่างหนึ่ง.
คำว่า ของหอม ได้แก่ คันธชาติอย่างใดอย่างหนึ่ง.
คำว่า เครื่องประเทืองผิว ได้แก่ เครื่องย้อมผิวเป็นต้น.
ในคำเหล่านั้น ชื่อว่าทัดทรงอยู่ เพราะอรรถว่าประดับอยู่. ผู้ยังฐานะที่พร่องให้เต็มอยู่ ชื่อว่าประดับอยู่. ผู้ยินดีด้วยอำนาจของหอมและเครื่องย้อมผิว ชื่อว่าตบแต่งอยู่.
อธิบายว่า เหตุท่านเรียกว่าฐานะ เพราะฉะนั้น มหาชนทำการทัดทรงดอกไม้เป็นต้นเหล่านั้นด้วยเจตนาแห่งความเป็นผู้ทุศีลใด เว้นจากเจตนานั้น.
-----------------------------------------------------