๕. ทารุขันธสูตร ที่ ๒ เล่ม ๑๘

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำคงคา เขตเมืองกิมมิละ ได้ทอดพระเนตรเห็นขอนไม้ใหญ่ลอยมาตามกระแสแม่น้ำคงคา จึงรับสั่งเรียกภิกษุทั้งหลายมาตรัสถามว่า “ภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายเห็นขอนไม้ใหญ่โน้นที่ลอยมาตามกระแสแม่น้ำคงคาหรือไม่” ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “เห็น พระพุทธเจ้าข้า” ฯลฯ เมื่อพระผู้มีพระภาคตรัสอย่างนี้แล้ว ท่านพระกิมมิละได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ อะไรชื่อว่าฝั่งนี้ ฯลฯ “กิมมิละ ความเน่าภายใน เป็นอย่างไร คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้ต้องอาบัติที่เศร้าหมองอย่างใดอย่างหนึ่งแล้ว การออกจากอาบัติเช่นนั้นยังไม่ปรากฏ นี้เรียกว่า ความเน่าภายใน” ทุติยทารุกขันโธปมสูตรที่ ๕ จบ

ในทุติยทารุขันธสูตรที่ ๕ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้.

บทว่า กิมฺมิลายํ ได้แก่ ในพระนครมีชื่อว่ากิมมิละ.

บทว่า สํกิลิฏฺฐํ ความว่า จำเดิมแต่เวลาที่ปิดไว้ อาบัติที่ชื่อว่าไม่เศร้าหมอง ย่อมไม่มี. อาบัติที่เศร้าหมองเห็นปานนั้น.

บทว่า วุฏฺฐานํ ทิสฺสติ ได้แก่ การออกจากอาบัติด้วยปริวาส มานัต และอัพภาน ย่อมปรากฏแล.

จบอรรถกถาทุติยทารุขันธสูตรที่ ๕ -----------------------------------------------------