๒. อชรสาสูตร เล่ม ๑๕
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · ผู้ดำเนินการอ่านข้อเท็จจริงสาธารณะแล้วสรุปเอง
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
ทุติยํ อชรสาสุตฺตํ
๑๖๐กึสุ อชรสา สาธุ กึสุ สาธุ อธิฏฺฐิตํ กึสุ นรานํ รตนํ กึสุ โจเรหิ หาริยนฺติ ฯ
๑๖๑สีลํ อชรสา สาธุ สทฺธา สาธุ อธิฏฺฐิตา ปญฺญา นรานํ รตนํ ปุญฺญํ โจเรหิ หาริยนฺติ ฯ
ฉบับมหาจุฬาฯ
ชั้นตัวบทพุทธพจน์หน่วยที่ตำแหน่งเดียวกันของเล่มนี้ · เลขข้อเป็นของฉบับนี้เอง · ชื่อเรื่องตรงกันทั้งสองฉบับ
เปิดหน้าของฉบับนี้ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
๒. อชรสาสูตร ว่าด้วยสิ่งที่ไม่ชำรุด
เทวดาทูลถามว่า อะไรเล่าที่ไม่ชำรุด ยังประโยชน์ให้สำเร็จ อะไรเล่าตั้งมั่นแล้วยังประโยชน์ให้สำเร็จ อะไรเล่าเป็นรัตนะของคนทั้งหลาย อะไรเล่าโจรลักไปไม่ได้ @เชิงอรรถ : @ ไม่ชำรุด ในที่นี้หมายถึงไม่วิบัติ (สํ.ส.อ. ๑/๕๒/๙๐)
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๑๕ หน้า : ๖๗}
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค [๑. เทวดาสังยุต] ๖. ชราวรรค ๓. มิตตสูตร พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า ศีลที่ไม่ชำรุดยังประโยชน์ให้สำเร็จ ศรัทธาตั้งมั่นแล้วยังประโยชน์ให้สำเร็จ ปัญญาเป็นรัตนะของคนทั้งหลาย บุญโจรลักไปไม่ได้ อชรสาสูตรที่ ๒ จบ
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
อรรถกถาอชรสาสูตรที่ ๒
พึงทราบวินิจฉัยในอชรสาสูตรที่ ๒ ต่อไป :-
บทว่า อชรสา แปลว่า เพราะไม่ชำรุด คือไม่วิบัติ.
เพราะว่า ศีลอันไม่วิบัตินั่นแหละ ย่อมยังประโยชน์ให้สำเร็จ. ชนทั้งหลายแม้จะเป็นอาจารย์และอุปัชฌาย์เป็นต้น ย่อมไม่สงเคราะห์บุคคลผู้มีศีลวิบัติแล้ว ดังนั้น บุคคลพึงฝึกตนในที่ๆ ตนไปแล้วๆ นั่นแหละ ดังนี้แล.
จบอรรถกถาอชรสาสูตรที่ ๒ -----------------------------------------------------