สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค โสตาปัตติสังยุตต์ สคาถกปุญญาภิสันทวรรคที่ ๕ ๒. อภิสันทสูตรที่ ๒ก่อนหน้าอรรถกถาแปลไทย · ทั้งหมด · ตำแหน่งที่กำลังอ่าน ข้อ p2สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค โสตาปัตติสังยุตต์ สคาถกปุญญาภิสันทวรรคที่ ๕ ๔. มหัทธนสูตรที่ ๑ถัดไป
สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค โสตาปัตติสังยุตต์ สคาถกปุญญาภิสันทวรรคที่ ๕ ๓. อภิสันทสูตรที่ ๓
อรรถกถาแปลไทย
ชั้นตัวบทอรรถกถาอธิบายพระไตรปิฎกข้อ ๑๖๑๑7 ข้อ1 ฉบับคำแปลไทย · ต้นฉบับยังไม่มีในคลังนี้อรรถกถาแปลไทย · อ้างว่าได้รับอนุญาต แต่ยังไม่มีเอกสาร
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
อรรถกถาตติยอภิสันทสูตรที่ ๓
พึงทราบอธิบายในตติยอภิสันทสูตรที่ ๓.
คำว่า ปุญฺญกาโม คือ ผู้ต้องการบุญ.
คำว่า ผู้ตั้งมั่นในกุศล คือ ผู้ตั้งอยู่ในมรรคกุศล.
คำว่า เจริญมรรคเพื่อบรรลุอมตธรรม คือ เจริญอรหัตมรรค เพื่อบรรลุนิพพาน.
ในบทว่า ผู้บรรลุธรรมที่เป็นสาระ มีวิเคราะห์ว่า ธรรมที่เป็นสาระคืออริยผล ท่านเรียกว่า ธรรมที่เป็นสาระ การบรรลุธรรมที่เป็นสาระของบุคคลนั้นมีอยู่ เหตุนั้น บุคคลนั้น ชื่อว่าผู้บรรลุธรรมที่เป็นสาระ. อธิบายว่า ผู้บรรลุผล.
คำว่า ยินดีในธรรมเป็นที่สิ้นไป คือ ยินดีในความสิ้นกิเลส.
จบอรรถกถาตติยอภิสันทสูตรที่ ๓ -----------------------------------------------------